Wala pa 'atang Lunes kung kailan ako hindi sumimangot sa paggising sa akin ng alas sais ng umaga, na parang konting inis na lang ay masisipa ko na sa mukha yung nanggigising sa akin. Ibang storya naman kanina.

Nagising ako ng 5:20 (kahit 5:00 ang alarm ko) at tumuloy sa computer para ma-iprint yung minadali (pero pinaghirapan) kong project sa T.H.E. Iritang-irita ako nang malaman kong sira pa rin yung printer, tulad ng sira nito kahapon. Paulit-ulit kong sinubukang i-print, pero kailan nga ba naman ako hindi minalas? Mabigat akong tumayo mula sa upuan, pumuntang banyo at naghugas ng mukha para mahugasan rin yung tensyon dahil sa printer na hindi maasa-asahan. Dali-dalian kong dinampot lahat ng iba kong gamit at isinaksak sa bag pagkarinig ko sa school bus. Marami akong dala, at dahil sa bigat ng madaming gamit na iyon, naramdaman ko ng totoo yung bigat dahil sa... printer. Nakakunot akong umalis ng bahay, at nakakunot akong umupo sa sasakyan papuntang school, nakakunot, nakakunot ang noo ng higit isang oras. Bakit ganun? Umaga pa lang, gusto ko nang matapos yung araw dahil sa inis. Yung naluluhang klaseng inis.

Ngayon ko lang naramdaman at hindi ko alam kung gaano ka tagal ko mararamdaman pero naiinis ako sa high school, naiinis ako sa Chem, naiinis ako sa mga teacher na bigay ng bigay ng gawaing bahay at schedule ng schedule ng tests araw-araw. Eh hindi pa nga ito yung taluktok ng termino tapos ganito na ako?

Shet.